Sony’s meest filmische game heeft nu ook een eigen tv-serie, die het originele spelverhaal buitengewoon trouw volgt. Gameverfilmingen komen meestal bar slecht uit de verf, maar The last of us is een uitzondering op de regel.
NOTE
Deze recensie verscheen eerder op AD.
The last of usDramaserie (HBO Max)
The last of us volgt de 56-jarige Joel (Pedro Pascal), die met de jonge Ellie (Bella Ramsey) naar het westen van de Verenigde Staten moet reizen. De wereld zoals wij die kennen is inmiddels al decennialang verwoest, nadat een schimmelplaag een groot deel van de mensheid in 2003 heeft veranderd in een soort zombies. Als blijkt dat Ellie immuun is voor die schimmel, lijkt dat de sleutel voor een mogelijk vaccin.
Daarmee staat veel op het spel, maar het verhaal verdwijnt al snel naar de achtergrond om de nadruk te leggen op Ellie en Joel. Laatstgenoemde is aan het begin van de zombie-uitbraak zijn dochter kwijtgeraakt en worstelt daar jaren later nog steeds mee, en Ellie is ongeveer even oud als zij toen was. Hij is terughoudend en defensief, maar naarmate de serie vordert, wordt hun band hechter.
‘Het zijn eigenlijk geen zombies’
The last of us is in de kern een zombieverhaal, al doet de serie zijn stinkende best je te overtuigen dat de zombies geen zombies zijn. In de eerste scene, waarin een fictieve hoogleraar het verschil tussen een virus- en schimmeluitbraak verklaart, wordt een einde gemaakt aan de ‘zombiemoeheid’ die ontstond na elf seizoenen van de succesvolle serie The walking dead.
Gelukkig wordt de kijker wel getrakteerd op een leger monsters, die langzaam door de wereld dolen en om zich heen bijten. Wie gebeten wordt, verandert langzaam ook in zo’n doler. Uitzondering op de regel zijn de blinde, gevaarlijke ‘clickers’, die met een soort radar naar doelwitten zoeken. De angstaanjagende schepsels zien er waanzinnig uit, met fel gekleurde schimmels die door hun schedels zijn gegroeid en nagenoeg het hele hoofd hebben vervangen.
Goede chemie
Slim schrijfwerk en een goede chemie tussen de acteurs maken de groeiende relatie tussen Joel en Ellie een feestje om naar te kijken. Pascal fronst veel en praat weinig, maar weet toch een kwetsbaar karakter neer te zetten. Ramsey balanceert kunstig op de grens van een puber met een grote mond en een onzeker meisje. Beide acteurs zetten hun personages genuanceerder neer dan in de game waar alles op gebaseerd is. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar is desalniettemin knap. Ook in de spelversie van The last of us is, met motion-capture-pakken en professionele acteurs, een emotioneel gelaagd verhaal neergezet.
Volgt de game hondstrouw, met een paar uitzonderingen
Het verhaal van de game wordt hondstrouw gevolgd, tot op het punt dat dialogen vaak een-op-een zijn overgenomen. Opvallend voor gamers, maar het zal de beleving voor nieuwkomers niet snel verpesten: het spel was al geschreven alsof het een film of tv-serie was, waardoor het script hier goed op zijn plaats valt.
Er zijn een paar momenten waarop de game wel afwijkt van het origineel. Joel is bijvoorbeeld op zoek naar zijn broer als extra motivatie, wat hem aanspoort om Ellie naar haar bestemming te brengen zodat hij daar als beloning een auto kan krijgen. Het maakt het verhaal iets minder game-achtig. In het originele spel liet Joel zich wat meer leiden, simpelweg omdat hij een bestuurbaar personage zonder veel eigen urgentie was.
Er is daarnaast wel één grote wijziging later in het verhaal, die lastig te verklaren is zonder de serie te spoileren. Ook die verandering tornt gelukkig niet aan de rode lijn, die grotendeels gelijk blijft aan de game. Er zijn momenten waarop duidelijk wordt dat The last of us gebaseerd is op een game. Joel en Ellie zijn bijvoorbeeld steeds heel doelgericht bezig, net als hoe een gamespeler altijd van punt A naar punt B gaat. Tijden van doelloos rondzwerven zijn er weinig, terwijl zulke rustmomenten juist kunnen helpen om personages verder uit te diepen.
Hier en daar moet het tweetal zelfs simpele omgevingspuzzels oplossen, door bijvoorbeeld kratten te verschuiven of sleutels te vinden voor de juiste deuren. Tijdens schietpartijen hoor je de schurken ook steeds simpele oneliners schreeuwen. In de game is dat handig, omdat spelers altijd een idee hebben van waar de vijand zit. In de serie is het een beetje raar. Overeind blijft een ijzersterk verhaal over ouderschap in een tijd van onwijs veel verdriet, een thema dat iedere aflevering weer op andere creatieve manieren aan bod komt. Het is goed geschreven en ziet er ondanks de droevige situatie vaak mooi uit - de wereld is in de jaren overwoekerd door de natuur.
Gewoon een goede serie
The last of us is uiteindelijk ‘gewoon’ een goede serie, waar we negen afleveringen lang met plezier naar hebben gekeken. Gezien de meeste films en series gebaseerd op games slecht uit de verf komen, is dat al goed nieuws. Het is misschien weer een zombieverhaal, maar ditmaal eentje die er door zijn hoge productiewaarden een stuk mooier uitziet. En dat juist een klein, intiem verhaal tussen twee personages centraal staat, maakt het eindproduct ook nog eens sterker.
Voor niet-gamers is het een uitstekende manier om het verhaal uit een eerder bejubelde game nu eens in een andere vorm mee te krijgen. Heb je het spel al gespeeld? Dan is het vooral leuk om te kijken naar de verschillen. Verwacht niet dat je hier iets fundamenteel anders meekrijgt dan in de game.
Blader hieronder in onze database met series: