Klassieke potloden hebben een kern van grafiet die tijdens het schrijven of tekenen afgeeft op het papier. Hoe langer je hem gebruikt, hoe minder grafiet erop zit en hoe vaker je de punt moet slijpen om verder te gaan.
NOTE
Dit artikel verscheen eerder op NU.nl.
De strepen die een oneindig potlood achterlaat lijken op grafiet, maar zijn dat in werkelijkheid niet. De punt is gemaakt van een metaal zoals zilver, koper of aluminium. De metaaldeeltjes blijven bij wrijving op het papier zitten en oxideren, waardoor je een streep krijgt die lijkt op die van een potlood.
Door het oxidatieproces verandert de kleur van de streep op den duur naar een wat gelere, bruinere of grijzere tint. Omdat het gaat om een chemische reactie in plaats van grafiet of inkt, geeft je gemaakte schrijf- of tekenwerk niet af als je er bijvoorbeeld met je hand overheen beweegt. De potloden werken op ieder papier waar je met een gewone pen of potlood zou schrijven - en functioneren zelfs onder water.
Hoewel deze oneindige potloden ineens vaker opduiken als cadeau-idee, is het idee al veel ouder. De metaalstrepen zijn terug te zien in schetsen uit de vijftiende eeuw. Zogeheten zilverstiften werden gezien als een zeer accuraat schrijfmiddel, omdat de punt niet zo snel afbreekt als bij een potlood.
Oneindig potlood is niet oneindig
De belofte van het oneindig potlood is dat hij eindeloos lang gebruikt kan worden. Maar het betekent niet dat één exemplaar je leven lang gebruikt kan worden om op dezelfde manier te tekenen of schrijven.
Bij een test van YouTube-kanaal The Action Lab is te zien hoe de pen bij het voltekenen van een papier een klein beetje van zijn massa kwijtraakt, omdat deze op het papier versleten raakt. Een traditionele pen zou ongeveer net zo snel inkt kwijtraken.
De gemaakte tekening is op zijn beurt wel voor eeuwig: omdat metaal het papier oxideert, kun je jouw werk achteraf niet uitgummen zoals met een traditioneel potlood. Zilvertekeningen uit de vijftiende eeuw zijn om die reden ook nog steeds in goede staat.